Reviews in other languages
Dagblad van het Noorden
Ciao tutti
Kwellende liefde – het ontroerende debuut van Elena Ferrante
Sinds we de eerste pagina’s van De geniale vriendin lazen, waren we verkocht. De schrijfstijl van Elena Ferrante, haar intrigerende hoofdpersonen en het decor – Napels – zorgden ervoor dat we dit boek – net als de opvolger, De nieuwe achternaam, niet weg konden leggen tot de laatste pagina was gelezen.
Voor het derde deel van deze trilogie verschijnt, brengt uitgeverij Wereldbibliotheek eerst Ferrantes debuut uit: Kwellende liefde, dat begin jaren negentig in het Italiaans verscheen. Elena Ferrante schrijft hierin over de thema’s die in haar latere romans terugkeren: het zoeken naar een eigen identiteit, het besef van het menselijk onvermogen, de wil om het leven te lijf te gaan en de angst om alleen te staan. En dat alles in een glashelder, prachtig poëtische taal die van bijna elke zin een kunstwerkje maakt.
Canvas.be
De buit van Saskia De Coster
“Ik lees om het niet zelf te moeten schrijven”
De boeken van Elena Ferrante
“Elena Ferrante, de Italiaanse schrijfster waarvan niemand weet wie zij is, of zij een man of een vrouw is, daarvan weet je: die gaat een soort van heel eigen positie hebben.
Wat me het meest inspireert om te lezen, naast wat ik lees vanuit mijn interesse als schrijfster, is eigenlijk een positief vooroordeel, dat je denkt dit, of verwacht dat… Zoals bijvoorbeeld bij Elena Ferrante, de Italiaanse schrijfster waarvan niemand weet wie zij is, of zij een man of een vrouw is. Daarvan weet je ook: die gaat een soort van heel eigen positie hebben. Die gaat iets schrijven wat los van alles is. Ik heb haar laatste boek ‘De nieuwe achternaam’ net gelezen. Het gaat eigenlijk gewoon over opgroeiende meisjes, vrouwen, vriendinnen, over een hele tijdspanne, maar je voelt er een echt wel een soort van heel mooie, trefzekere opbouw in en dan wil ik de andere boeken van haar ook lezen.
Baarnsche Courant
Baarnsche Courant
Athenaeum
Leesfragment: Kwellende liefde
Op 15 februari verschijnt de herziene vertaling van Kwellende liefde, de debuutroman van Elena Ferrante (L’amore molesto, vertaald door Manon Smits). Bij ons nu al het eerste hoofdstuk uit de roman.
‘Mijn moeder verdronk in de nacht van 23 mei, mijn verjaardag.’ Delia, een vrouw van midden veertig, keert na de dood van haar moeder terug naar Napels, de stad waar ze is opgegroeid. Ze wil te weten komen wat er is gebeurd in de nacht dat haar moeder verdronk.
Delia’s speurtocht verandert het beeld dat ze altijd van haar moeder heeft gehad, maar ook dat van haar eigen verleden. Was haar moeder wel die wispelturige, veeleisende vrouw, die aan de jaloerse blikken van haar man wilde ontsnappen? En hoe betrouwbaar zijn Delia’s herinneringen aan haar eigen jeugd? In een taal die naar de diepste lagen van het leven reikt, ontleedt Elena Ferrante de gevoelens van een vrouw die op zoek is naar de wortels van haar bestaan.
AD Magazine
KSIĄŻKI
Revista de Libros
La violencia según Elena Ferrante
por Martín Schifino
En sólo cinco años, desde la publicación de La amiga estupenda (2011), el primer volumen de lo que luego se llamó la «tetralogía napolitana», Elena Ferrante se ha convertido en la escritora italiana más celebrada del nuevo milenio, así como en el gran enigma de las letras contemporáneas mundiales. Como es notorio, nunca se ha mostrado en público, no revela su verdadero nombre, ni concede entrevistas salvo por escrito (y pocas). El anonimato ha alimentado toda suerte de especulaciones, pero las razones en que se apoya son poco misteriosas. Tal como ha expuesto en La frantumaglia (2003), una colección de cartas y ensayos tempranos, Ferrante cree que «el autor no tiene nada decisivo que agregar a su obra […], un organismo autosuficiente, que posee en sí mismo, en su factura, todas las preguntas y todas las respuestas». Cuando tantos escritores se agitan en redes sociales, columnas de prensa, coloquios o cuanta actividad les reporte algo de atención, esa confianza en la literatura suena casi radical.
Asymptote
Elena Ferrante in Slovak(ia): In Conversation with Ivana Dobrakovová and Aňa Ostrihoňová
“Although Slovak authors do give interviews and appear in public, events where the author is represented by their translator are very rare.”
My Brilliant Friend is the 30th book to be published by INAQUE, a small independent publisher in Bratislava, and one of very few in Slovakia to specialise in translated literature. Elena Ferrante’s books appear in INAQUE’s Women’s Fiction series, which features stories by Jamie Quatro and Tessa Hadley, among others. Titles planned for 2016 include TheStory of a New Name, part two of Elena Ferrante’s Neapolitan saga,Manual for Cleaning Women by Lucia Berlin, Jenny Erpenbeck’s The End of Days and Kate Bolick’s Spinster: Making a Life of One’s Own, life stories of distinguished and unjustly forgotten women who lead a full and fascinating life without the need for fathers, brothers or husbands.
***
Julia Sherwood: Sometimes an encounter with a book or an author is almost a story in its own right. Where did your own stories intersect with those of Elena Ferrante’s novels?
Aňa Ostrihoňová: Sometime in 2006 in Villerupt in France, I went to see Days of Abandonment during a festival of Italian cinema. A friend was keen to see the movie because, like three other movies shown that day, it starred her favourite actor Luca Zingaretti. I was struck by one scene in particular, in which Olga, the protagonist, is talking to the editor of a publishing house who has asked her to translate a novel. The editor tells her that the manuscript she delivered is a great story but it’s not the book she was supposed to translate. Later I realized this was a ploy the scriptwriter used in order to include in the movie the story of La Poverella, which comes back to haunt Olga in hallucinations from her Naples childhood. The scene doesn’t occur in the book.
Gradually I worked my way through everything written by the enigmatic author hiding behind the wonderful pseudonym Elena Ferrante. I was captivated by the honesty of her storytelling, the sharp language and style, and naturally and quite predictably, what got me hooked was the fact that Olga, her protagonist, was a translator. By the time the English translation of My Brilliant Friend, the first part of the Neapolitan saga, appeared and was first noted by James Wood in the New Yorker a few months later, I’d been a publisher for two years.
Ouest France
Les Inrockuptibles
La vie
La Montagne
